Deze stad

haar toren heet Lebuinus
oftewel ‘geliefde vriend’
haar ronde straten heten welkom
haar pleinen maken plaats
haar binnentuinen bieden troost
aan wie dat op een dag verdient.

Haar diepste punt, oorsprong, rivier
herinnert zich de eerste dag
de dag van droogval
schip op zand en mens aan land
een aarden wal en op den duur
contouren, kern, stenen muur

Stad, mens, toren en rivier
klinken samen klaterend:
kom maar, blijf maar, woon maar hier.

Deze stad
draagt onze stappen
brengt ons met al haar wegen, stegen
elke dag van A naar B
van huis naar school
van school naar huis
naar optocht, feest of naar het werk
van wedstrijd naar vergadering
draagt zorg al eeuwen lang
voor dichterbij, benadering
in park, in kroeg en school en kerk
het is haar wezen, ‘t is haar werk

De stad
vraagt stil: bloei en behoud
leef opdat je mij vervult
met woorden als Moed en Handel dapper
Wees waakzaam, Toon geduld, Word wakker
Blijf elkaar vertrouwd
Breek de lucht en raak de grens
Open de tijd en zie de mens
Plant de boom, bescherm de vogel
Vang enkeling, vis drenkeling
zo luidt haar klok, zo spreekt de stad:
bouw met woorden, mijn verhaal
van hoe ik steeds in wezen was
het klinkt naar leven met elkaar
naar zwaluw, water, bloeiend gras
wie hier woont, u allemaal
wees mijn vrienden, maak mij waar.

Dit gedicht is gemaakt voor de viering van de 3e adventszondag, 17 december 2023 in de Lebuinus.